تاثیر نابرابری درآمد بر آلودگی محیط زیست در استانهای ایران

هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر نابرابری درآمد بر آلودگی محیط زیست با استفاده از داده های مربوط به دوره زمانی ۱۴۰۰-۱۳۹۰ در استانهای ایران است. برای این منظور سرانه تولید ناخالص داخلی حقیقی سرانه انتشار دی اکسید کربن (CO۲) و ضریب جینی به ترتیب به عنوان شاخصهایی از رشد اقتصادی آلودگی محیط زیست و نابرابری درآمد به کار گرفته شده اند. نتایج حاصل از به کارگیری تکنیک حداقل مربعات معمولی کاملا اصلاح شده (FMOLS) نشان می دهند که در بلندمدت فرضیه منحنی کوزنتس زیست محیطی (EKC) برای استانهای ایران تایید نمی شود همچنین طبق نتایج افزایش نابرابری درآمد موجب افزایش انتشار CO۲ می شود. با توجه به نتایج پژوهش لازم است سیاستگذاران برای کاهش آلودگی محیط زیست در استانهای ایران تمرکز ویژه ای بر کاهش نابرابری درآمدی داشته باشند. به کارگیری رویکردهای جامع توسعه پایدار که همزمان رشد اقتصادی و عدالت اجتماعی را مد نظر قرار دهد می تواند به تحقق اهداف زیست محیطی و اقتصادی منجر شود.

کلیدواژه ها:

انتشار دی اکسید کربن ، نابرابری درآمد ، تکنیک حداقل مربعات معمولی کاملا اصلاح شده ، استانهای ایران