بهینه سازی تعاملات آکادمیک در آموزش عالی ایران با بهره گیری از هوش مصنوعی: یک چارچوب استراتژیک مبتنی بر مهندسی صنایع

افزایش پیچیدگی محیط های آموزش عالی در ایران همراه با نیاز به ارتقای کیفیت و کارایی فرآیندهای آموزشی، ضرورت بازنگری در الگوهای تعامل آکادمیک را آشکار می سازد. هوش مصنوعی (AI) با قابلیت های منحصر به فرد خود در تحلیل داده، اتوماسیون، شخصی سازی و پشتیبانی تصمیم، پتانسیل قابل توجهی برای تحول و بهینه سازی این تعاملات ارائه می دهد. با این حال پیاده سازی موفق AI در این زمینه مستلزم یک رویکرد جامع و استراتژیک است که فراتر از جنبه های صرفا فناورانه باشد. این مقاله با اتخاذ دیدگاه مهندسی صنایع به بررسی چالش ها و فرصت های پیش روی به کارگیری هوش مصنوعی در بهبود تعاملات میان دانشجویان، اساتید و بدنه دانشگاهی در سیستم آموزش عالی ایران می پردازد. هدف اصلی ارائه یک چارچوب استراتژیک یکپارچه است که اصول مهندسی صنایع از جمله بهینه سازی، فرآیند، تفکر سیستمی، مدیریت کیفیت و عوامل انسانی را به منظور راهبری اثربخش پیاده سازی و بهره برداری از پلتفرم های هوش مصنوعی در جهت ارتقای تعاملات آکادمیک در بر می گیرد. این چارچوب مراحل کلیدی از ارزیابی نیاز و تحلیل وضعیت موجود تا انتخاب فناوری مناسب، بازمهندسی فرآیندهای تعاملی، مدیریت تغییر، ارزیابی عملکرد و بهبود مستمر را شامل می شود. انتظار می رود این چارچوب به عنوان یک نقشه راه عملی برای مدیران دانشگاهی و سیاست گذاران آموزش عالی در ایران عمل کرده و به تحقق مزایای بالقوه هوش مصنوعی در افزایش اثربخشی، کارایی و کیفیت تعاملات در اکوسیستم دانشگاهی کمک نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش عالی ، مهندسی صنایع ، بهینه سازی ، فرآیند تعاملات آکادمیک ، چارچوب استراتژیک ، تحلیل داده های آموزشی ، سیستم های پشتیبان تصمیم ، مدیریت کیفیت ، عوامل انسانی