تحلیل کوپلینگ بین کاربری اراضی سازگار با محیط زیست و احیای روستایی

در عصر کنونی که چالش های زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی به طور فزاینده ای بر توسعه پایدار مناطق روستایی سایه افکنده اند، بهره برداری سازگار با محیط زیست از زمین به عنوان راهبردی کلیدی در مدیریت منابع و ارتقاء کیفیت زندگی مطرح شده است. از سوی دیگر، احیای روستا به عنوان یک سیاست کلان، نظام مند و چندبعدی، در پی بازآفرینی ظرفیت های اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی نواحی روستایی است. این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با رویکرد کیفی به تحلیل کوپلینگ بین کاربری اراضی سازگار با محیط زیست و احیای روستایی پرداخته است. برای تدوین چارچوب نظری، از منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی و اسناد سیاست گذاری مرتبط استفاده شده است. بررسی رابطه میان این دو نظام نشان می دهد که کاربری اراضی سازگار با محیط زیست نه تنها ابزاری برای تحقق اهداف احیای روستا محسوب می شود، بلکه خود نیز از بسترهای فراهم شده در فرآیند احیای روستا بهره مند می گردد. این تعامل دوسویه، که در قالب چارچوب نظری «کوپلینگ» قابل تحلیل است، در سه سطح مفهومی، اجرایی و هدف گذاری قابل تبیین می باشد. مقاله حاضر با تمرکز بر ابعاد مختلف این رابطه، از جمله هم راستایی در شیوه های تامین مالی، اجرا، مشارکت عمومی، مدیریت و فناوری، و همچنین هم افزایی در اهداف زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی، به ارائه مدلی نظری برای درک بهتر پیوند میان استفاده پایدار از زمین و احیای روستا می پردازد؛ مدلی که می تواند راهگشای سیاست گذاری های آینده در حوزه توسعه پایدار روستایی باشد.

کلیدواژه ها:

کوپلینگ ، کاربری اراضی سازگار با محیط زیست ، احیای روستایی ، توسعه پایدار