بررسی ویژگی های بندرچابهار با رویکرد طراحی بیوفیلیک

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی ظرفیت ها و ویژگی های بوم شناختی، جمعیتی و کالبدی بندر چابهار با تکیه بر اصول طراحی بیوفیلیک، به دنبال بررسی قابلیت به کارگیری موثر رویکرد «شهر بیوفیلیک» در این منطقه است. چابهار به واسطه موقعیت استراتژیک در سواحل دریای عمان، از تنوع زیستی، بافت فرهنگی و اقلیم گرمسیری برخوردار است و این ویژگی ها آن را به محیطی مستعد برای توسعه الگوهای طراحی بیوفیلیک بدل می سازد. در این مطالعه از روش توصیفی تحلیلی و تحلیل محتوای تطبیقی استفاده شده و شاخص های طراحی بیوفیلیک با داده های محیطی و آماری شهر چابهار مقایسه گردیده اند. یافته ها نشان می دهد که جمعیت جوان و ساختار روستایی غالب، همراه با تنوع قومی و فرهنگی و پیوند تاریخی با دریا، فرصت های مناسبی برای تقویت پیوند انسان با طبیعت فراهم می سازد. طراحی بیوفیلیک آبی با تکیه بر عناصر طبیعی نظیر آب، پوشش گیاهی و فضاهای باز، می تواند به ارتقای سلامت جسمی و روانی ساکنان، افزایش تاب آوری در برابر تغییرات اقلیمی، کاهش تنش های زیست محیطی و ایجاد انگیزه برای سرمایه گذاری و گردشگری کمک کند. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که بسیاری از اصول طراحی بیوفیلیک با شرایط محیطی چابهار هم راستایی دارند و استفاده از این رویکرد نه تنها در سطح کالبدی بلکه در زمینه های اقتصادی و اجتماعی نیز نتایج مثبت و پایداری در پی خواهد داشت. بنابراین، طراحی بیوفیلیک آبی می تواند به عنوان رویکردی موثر در جهت توسعه پایدار بندر چابهار و افزایش کیفیت زندگی در این منطقه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی بیوفیلیک ، رویکرد طبیعت محور ، برنامه ریزی شهری ، فضای سبز شهری ، حریم شهر