کاربرد مدل شاخص تاب آوری ساحلی (CRI) برای منطقه چابهار: تحلیل آماری و سیاست گذاری

منطقه چابهار، به عنوان یکی از مناطق ساحلی استراتژیک ایران در حاشیه دریای عمان، با چالش های متعددی از جمله توفان های حاره ای، سیلاب، فرسایش ساحلی و افزایش سطح دریا مواجه است. مدل شاخص تاب آوری ساحلی (CRI)، توسعه یافته توسط کنسرسیوم Mississippi-Alabama Sea Grant، ابزاری مشارکتی برای ارزیابی و ارتقای تاب آوری جوامع ساحلی در برابر بلایای طبیعی است. این مقاله با استفاده از داده های جمع آوری شده از چک لیست CRI برای ۱۷ نفر از ذی نفعان محلی چابهار، به تحلیل آماری تاب آوری این منطقه پرداخته و سیاست های پیشنهادی برای بهبود تاب آوری ارائه می دهد. نتایج نشان دهنده ضعف قابل توجه در زیرساخت های بحرانی، سیستم های حمل ونقل و مدیریت ریسک است، درحالی که برخی اقدامات در حوزه اقتصاد محلی و محیط زیست نویدبخش هستند. تحلیل آماری با استفاده از میانگین و انحراف معیار انجام شده و راهکارهای سیاستی بر اساس یافته ها پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ساحل ، چابهار ، شاخص CRI ، بلایای طبیعی ، زیرساخت های بحرانی ، سیاست گذاری