مروری بر تاثیر بالقوه میکروپلاستیک ها به عنوان آلاینده های نوظهور بر سلامت انسان و محیط زیست و روش های حذف آن

یکی از جنبه های اصلی آلودگی پلاستیک ها، وجود میکروپلاستیک ها در اکوسیستم های آبی است. پلاستیک با قطعات بزرگ از طریق برخی فرآیندهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی مانند اشعه ماوراء بنفش، عملکرد موج و جریان اقیانوس، می تواند به پلاستیک در ابعاد میکرو که معمولا به عنوان میکروپلاستیک ها شناخته می شود، تجزیه شوند. عامل کلیدی که باعث جذب میکروپلاستیک ها می شود اندازه کوچک آنها است که باعث در دسترس قرار گرفتن در ریزموجودات می شود. میکروپلاستیک ها توانایی جذب آلاینده ها و یا جذب شدن بر روی سطوح را دارند و ممکن است به عنوان بستری برای رشد میکروارگانیسم ها باشند. برخی مواد شیمیایی سمی که در ساختار پلیمری ذرات به کار رفته است مانند فتالات، بیسفنول A، فلزات سنگین و غیره ممکن است در محیط رهاسازی شوند. این مواد جهت بهبود عملکرد پلاستیک اضافه می شوند، اما حاوی عناصر سمی برای آبزیان می باشند که از طریق طعمه دریایی به شکارچیان و سپس انسان منتقل می شود. امروزه حضور میکروپلاستیک ها در محیط فراگیر شده و در آب های سطحی، زیرزمینی، فاضلاب، مواد غذایی، هوا، خاک حتی آب های بطری شده نیز تشخیص داده شده اند. میکروپلاستیک ها بر عملکرد دستگاه گوارش، دستگاه تنفس، اندام تولید مثل، سیستم ایمنی و همچنین ایجاد سرطان خون، مثانه و... تاثیر دارد. روش های حذف میکروپلاستیک ها شامل استفاده از انرژی خورشیدی، انعقاد الکتریکی، اکسیداسیون پیشرفته، جداسازی غشایی و... می باشد.

کلیدواژه ها:

آلاینده های نوظهور ، میکروپلاستیک ها ، روش های حذف