سنجش و اولویت بندی شاخص های کلیدی حمل و نقل پایدار در سایه ساختار حکمروایی محلی (نمونه موردی: شهر اهواز)

امروزه، با توجه به چالش های زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی ناشی از سیستم های حمل ونقل سنتی، دستیابی به حمل ونقل پایدار به یکی از اولویت های اصلی توسعه شهری تبدیل شده است. موفقیت در این امر، مستلزم وجود یک ساختار حکمروایی محلی کارآمد و منسجم است که بتواند سیاست ها و طرح های پایداری را به طور موثر مدیریت و اجرا کند. این پژوهش با تاکید بر شهر اهواز، به بررسی و ارزیابی ساختار حکمروایی موجود و نقش آن در تحقق اهداف حمل ونقل پایدار می پردازد. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی و رتبه بندی ابعاد موثر ساختار حکمروایی محلی بر حمل ونقل پایدار در شهر اهواز است. این پژوهش از نوع کاربردی بوده و از نظر روش شناسی، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری پژوهش را ۳۰ نفر از کارشناسان و متخصصان مرتبط با حوزه حمل ونقل و مدیریت شهری تشکیل می دهند. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری شده و برای تحلیل و رتبه بندی عوامل، از مدل تصمیم گیری چندمعیاره سای ویک (SAWIC) استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که محیط زیست و به طور خاص آلودگی صوتی مهم ترین دغدغه حمل ونقل پایدار اهواز است که نیازمند اصلاح فوری ظرفیت نهادی و مدیریتی می باشد. در عین حال، ساختار حکمرانی فعلی با کم توجهی حیاتی به بعد اجتماعی و شاخص هایی مانند دسترسی مواجه است که نابرابری را تشدید می کند. لذا، نقشه راه اهواز باید بر حل بحران آلودگی صوتی با تکیه بر ساختار نهادی قوی در کوتاه مدت، و بازنگری سیاست ها برای ارتقاء ابعاد اجتماعی و دستیابی به حکمرانی متوازن در بلندمدت متمرکز شود.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل پایدار ، حکمروایی محلی ، مدلسازی ، سای ویک ، شهراهواز