شرحی بر ماهیت انفال از منظر فقه امامیه و حقوق موضوعه ایران

دین اسلام برای تامین مخارج حکومت اسلامی از یکسری منابعی مانند انفال، خمس، زکات، خراج و... نام برده است. که انفال از وسیع ترین منابع مالی حکومت اسلامی به شمار می رود. انفال اصطلاحی عام است که بخش اعظمی از اموال عمومی و منابع طبیعی را در بر می گیرد. اراضی ملی و منابع طبیعی در زمره ی اموال عمومی می باشد که متعلق به تمامی مردم آن کشور است. در حقوق عمومی و فقه اسلامی انفال به اموال و منابعی گفته می شود که مالک شخصی نداشته و به عنوان اموال عمومی و ملی شناخته می شود. و شامل مصادیق زیادی از اموال می باشد. از قبیل زمین های موات یا رها شده، ارث بلاوارث، معادن، کوه ها، دره ها، جنگل ها، بیشه زارها، دریاها، دریاچه ها، رودخانه ها، و سایر آب های عمومی و... که در اختیار پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم و امام معصوم علیه السلام و حاکم اسلامی در زمان غیبت امام است. که بر طبق مصلحت برای جامعه اسلامی هزینه کند. در این مقاله سعی شده است ابهاماتی که در زمینه انفال وجود دارد را رفع کند و به روشنی موارد مصرف انفال را روشن سازیم.

کلیدواژه ها:

انفال ، فقه ، معدن ، مالکیت ، اموال