پارکینگ شهری و حقوق شهروندی: چارچوب عدالت فضایی برای توزیع و طراحی پارکینگ در شهرها

پارکینگ شهری نه تنها یک ابزار حمل ونقل است، بلکه به عنوان بخشی از فضای عمومی شهر، با عدالت فضایی و حقوق شهروندان ارتباط مستقیم دارد و نابرابری در دسترسی به آن می تواند موجب کاهش رفاه اجتماعی و محرومیت برخی گروه ها شود (۲۰۲۵, Maktabifard & Sadeghi). توزیع نامتناسب و ناعادلانه پارکینگ در بسیاری از شهرها مسئله ای جدی است که نیازمند تحلیل علمی و چارچوبی نظری برای اصلاح سیاست ها و طراحی شهری است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل توزیع و طراحی پارکینگ در شهرها از منظر عدالت فضایی و حقوق شهروندی انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و بر پایه مرور و تحلیل گسترده ادبیات علمی و پژوهشی موجود، چارچوب های نظری عدالت فضایی و حق به شهر، و بررسی پژوهش های بین المللی و داخلی طراحی شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که بسیاری از شهرها و مناطق شهری از نظر دسترسی به پارکینگ با نابرابری مواجه هستند و سیاست های موجود توجه کافی به عدالت فضایی و حقوق شهروندان ندارند. همچنین، نتایج تاکید می کند که تحقق عدالت فضایی در زمینه پارکینگ نیازمند تلفیق طراحی شهری عادلانه، رعایت حقوق شهروندان و اجرای چارچوب نظری حق به شهر است. این چارچوب می تواند به برنامه ریزان و سیاست گذاران شهری کمک کند تا توزیع منابع شهری به گونه ای انجام شود که عدالت اجتماعی و کیفیت زیست شهری ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

پارکینگ شهری ، عدالت فضایی ، حقوق شهروندی ، طراحی شهری ، حق به شهر