بازتعریف حکمرانی نظام سلامت عمومی در ایران: مبتنی بر تعهدات دولت و حقوق شهروندی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 61

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

UPRISR01_029

تاریخ نمایه سازی: 17 خرداد 1405

چکیده مقاله:

اهداف: نظام سلامت عمومی در ایران علی رغم چارچوب حقوقی مترقی، با شکافی عمیق میان تعهدات قانونی دولت و حقوق شهروندی تجربه شده توسط مردم مواجه است. این شکاف در شاخص هایی نظیر پاسخگویی، شفافیت و عدالت مشهود بوده و کارایی کلان نظام را تهدید می کند. هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک الگوی مفهومی-کاربردی برای «همسوسازی» این دو وجه از طریق بازتعریف حکمرانی سلامت است تا زمینه ای برای ارتقاء اعتماد عمومی و تحقق موثر «حق بر سلامت» فراهم آید. روش مطالعه: این پژوهش از نوع توسعه ای-کاربردی است و با روش تحلیلی-اسنادی (Documentary-Analytical) انجام شده است. جامعه اسنادی شامل قوانین بالادستی ایران (قانون اساسی، سیاست های کلی سلامت، منشور حقوق شهروندی)، گزارش های راهبردی سازمان بهداشت جهانی (World Health Organization) و مقالات علمی معتبر نمایه شده در پایگاه های Scopus، PubMed و SID در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ بوده است. داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و سنتز مفهومی (Conceptual Synthesis) تحلیل و الگوی نهایی استخراج گردید. یافته ها: یافته اصلی پژوهش، «الگوی حکمرانی مبتنی بر همسوسازی» است که بر پنج بعد بهم پیوسته استوار است: ۱) پاسخگویی، از طریق ایجاد سازوکارهای نهادینه شده مطالبه گری شهروندان؛ ۲) شفافیت، با الزام دولت به انتشار فعال و استاندارد داده های عملکردی و مالی؛ ۳) مشارکت، از طریق نهادینه سازی شوراهای شهروندی سلامت با اختیارات مشخص؛ ۴) عدالت، با استقرار نظام پایش مستمر نابرابری ها و سیاست گذاری مبتنی بر آن؛ و ۵) کارایی، از طریق بهینه سازی تخصیص منابع بر اساس ارزیابی فناوری های سلامت (HTA) و مشارکت عمومی. نتیجه گیری: اجرای الگوی پیشنهادی می تواند حکمرانی سلامت را از یک رویکرد سنتی، دولت محور و متمرکز به یک نظام مدرن، شهروندمحور و پاسخگو متحول سازد. این الگو با تمرکز بر ایجاد سازوکارهای عملیاتی و تعاملی، ظرفیت لازم برای پر کردن شکاف میان سیاست ها و عملکرد را فراهم می آورد. پیاده سازی این مدل، نه تنها به تحقق موثرتر حقوق شهروندی در حوزه سلامت منجر می شود، بلکه می تواند از طریق افزایش اعتماد و سرمایه اجتماعی، پایداری بلندمدت نظام سلامت را نیز تضمین نماید.

نویسندگان

محمدامین گرجی فر

دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشگاه شمال، آمل، ایران

امیرحسین گرجی فر

دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشگاه شمال، آمل، ایران