نقش دانشگاه ها در بازسازی و توسعه پایدار پس از جنگ ایران و اسرائیل: تمرکز بر برنامه ریزی توسعه آموزش عالی و تاثیرات اجتماعی و اقتصادی

این تحقیق با هدف تدوین چارچوبی راهبردی برای برنامه ریزی توسعه آموزش عالی به منظور تقویت نقش دانشگاه ها در بازسازی و توسعه پایدار ملی ایران، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و چارچوب های نظری بازسازی پس از منازعه (Milton & Barakat, ۲۰۱۶)، توسعه پایدار (United Nations, ۲۰۱۵)، تاب آوری اجتماعی (Keck & Sakdapolrak, ۲۰۱۳)، و دیپلماسی علمی (The Royal Society, ۲۰۱۰)، داده ها از اسناد علمی، گزارش های معتبر ایرانی (مانند Oghazi & Haji-Ghasemi, ۱۴۰۴; ISC, ۲۰۱۱) و بین المللی (مانند Altbach & Peterson, ۲۰۰۷) جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهند که بازسازی زیرساخت های دانشگاهی نیازمند تخصیص بودجه های هدفمند، استفاده از مصالح پایدار، و مشارکت های عمومی-خصوصی است. توسعه آموزش مجازی با ارتقای پلتفرم های بومی و همکاری با یونسکو، تداوم آموزش را تضمین می کند. دانشگاه ها با برنامه های آموزشی کوتاه مدت در مشاوره روانی و فعالیت های فرهنگی، انسجام اجتماعی و کاهش اثرات روانی جنگ را تقویت می کنند. سیاست های توسعه پژوهش های کاربردی، مانند انرژی تجدیدپذیر، و تربیت نیروی انسانی متخصص در مهندسی و مدیریت بحران، بازسازی ملی را تسریع می کند. دیپلماسی علمی از طریق تفاهم نامه ها با کشورهای همسایه و پروژه های یونسکو، منابع مالی و جایگاه علمی ایران را تقویت می کند. ایجاد کنسرسیوم های دانشگاهی و مراکز نوآوری، ظرفیت دانشگاه ها را برای مشارکت در بازسازی ملی افزایش می دهد. تحلیل ها نشان می دهند که این یافته ها با مطالعات قبلی (مانند Mousavi et al., ۱۳۹۹; Khorsandi Taskoh, ۲۰۱۵) هم خوانی دارند، اما با بومی سازی چارچوب های نظری برای شرایط پساجنگ ایران، تازگی دارند. پیشنهادات سیاستی شامل تخصیص بودجه های اضطراری، تقویت هماهنگی بین سازمانی، و توسعه آموزش مجازی و برنامه های مشاوره ای است. از نظر پژوهشی، مطالعات آینده باید اثربخشی راهبردهای بومی و همکاری های بین المللی را بررسی کنند. این تحقیق چارچوبی جامع برای سیاست گذاران، به ویژه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، ارائه می دهد تا دانشگاه ها به عنوان پیشران های بازسازی و توسعه ملی عمل کنند.

کلیدواژه ها:

نقش دانشگاه ها ، بازسازی ، توسعه پایدار ، جنگ ، ایران