امکان سنجی ماده OAT در ملات ژئوپلیمری

با افزایش جمعیت کره زمین، احتیاج به مصرف مصالح ساختمانی مختلف از جمله سیمان پرتلند افزایش می یابد. تحقیقات نشان می دهد تقاضای جهانی برای سیمان معمولی به حدود ۴ میلیارد تن در سال می رسد و این میزان بیانگر آن است که این ماده بعد از آب می تواند به پرمصرف ترین ماده در جهان تبدیل شود. از آنجا که برای تولید یک تن سیمان به صورت مستقیم ۰.۵۵ تن و غیر مستقیم ۰.۴ تن CO۲ تولید می شود، امروزه سیمان به یک چالش جدی تبدیل شده است. لذا ملات های ژئوپلیمری مبتنی بر سرباره (GGBFS) و پسماندهای صنعتی می تواند گزینه مناسبی برای جایگزینی آن با هدف توسعه پایدار باشد. هدف این مطالعه امکان سنجی استفاده از ماده OAT (اکسی آمینوتری آزین) در ملات های ساختمانی و تاثیر شرایط عمل آوری بر مقاومت فشاری این نوع ملات می باشد. در این پژوهش، ملات ژئوپلیمری با درصدهای ۰، ۵، ۱۰ و ۱۵ درصد از OAT تحت دماهای مختلف ۲۵، ۶۰ و ۸۰ درجه سانتی گراد و به مدت ۴۸ ساعت عمل آوری می شوند و اثر پارامترهای مقدار افزودنی و دمای عمل آوری بر روی مقاومت فشاری مورد مطالعه و ارزیابی قرار گرفت. نتایج یافته ها نشان داد که با افزایش مقدار OAT تا ۵ درصد در دمای ۲۵ درجه مقاومت فشاری ۲۸ روزه ملات تا مقدار ۴۸/۰۴ مگاپاسکال افزایش می یابد و سپس بدون تغییر می ماند اما با عبور مقدار OAT از ۵ درصد به ۱۵ درصد و افزایش دمای عمل آوری از ۲۵ به ۸۰ مقاومت فشاری در سنین ۷ و ۲۸ روز به ترتیب ۶/۵۳ درصد و ۷۶/۹۵ درصد کاهش می یابند. یافته ها حاکی از پتانسیل بالای استفاده از ماده زائد OAT در ملات ژئوپلیمری است چراکه علاوه بر ارائه خواص مطلوب راهکاری برای مدیریت پسماندهای صنعتی و حرکت به سمت استفاده از مصالح سبز محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بتن ، ژئوپلیمری ، اکسی آمینوتری آزین ، GGBFS ، OAT ، مقاومت فشاری