ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم برق در صورت جایگزینی نیروگاه هسته ای با نیروگاه های بادی

در سامانه های قدرت مدرن تعداد منابع تولید برق پراکنده و کوچکتر رو به افزایش است و به تدریج این منابع جایگزین واحدهای بزرگ و متمرکز تولید می شوند. این مقاله به بررسی تعویض نیروگاه هسته ای با نیروگاه های بادی به منظور مقایسه این دو حالت از منظر قابلیت اطمینان سیستم قدرت می پردازد. نمودار بار و تغییرات تولید نیروگاه ها به عنوان تابعی از پارامترهای محیطی در طول زمان مورد توجه قرار گرفته است. تمرکز این مطالعه بر شاخص امید ریاضی مدت زمان قطع بار (LOLE) و امید ریاضی انرژی قطع بار (ELOLE) قرار دارد. در روش بهبودیافته توان تولیدی نیروگاه ها به صورت تابعی از زمان لحاظ شده است. سیستم مورد بررسی ابتدا شامل یک نیروگاه هسته ای است و سپس این نیروگاه با نیروگاه های بادی جایگزین می شود. در این مدل نرخ خروج اجباری نیروگاه های بادی به صورت احتمالاتی و متغیر در نظر گرفته شده است. مقایسه قابلیت اطمینان با استفاده از داده های واقعی یک ساله صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که جایگزینی نیروگاه هسته ای با نیروگاه های بادی موجب کاهش قابلیت اطمینان سیستم قدرت می شود.

کلیدواژه ها:

انتظار از دست دادن بار ، نیروگاه هسته ای ، توان باد ، انرژی تجدیدپذیر