استفاده بهینه از طیف در شبکه های رادیو شناختگر مبتنی بر حسگری مشارکتی با رویکرد تشخیص انرژی دو آستانه ای

در شبکه های رادیو شناختگر قابلیت اطمینان آشکارسازی کاربر ثانویه به شرایط کانال وابسته است و عدم قطعیت نویز در سنجش طیف باعث می شود که آشکارسازی غیر قابل اعتماد باشد. لذا به منظور افزایش دقت فرآیند حسگری، طیف می توان از همکاری چندین کاربر استفاده نمود، همچنین استفاده از یک سطح آستانه در روش های مرسوم آشکارسازی انرژی سبب عدم توانایی تشخیص طیف های گسترده و ناتوانی در تمایز بین سیگنال تداخل و سیگنال کاربر اولیه در مقادیر SNRهای پایین می گردد. در این مقاله یک شبکه رادیو شناختگر مشارکتی با رویکرد تشخیص انرژی با دو مقدار آستانه به منظور بهبود عملکرد، تشخیص تحت حضور عدم قطعیت نویز پیشنهاد می گردد. در طرح پیشنهادی احتمال آشکارسازی صحیح با مشارکت کاربران ثانویه در حسگری طیف افزایش می یابد. علاوه بر این کاربران ثانویه از یک آشکارساز دو آستانه ای برای تشخیص طیف استفاده می کنند؛ به طوری که پس از هر تشخیص نتایج آن برای اتخاذ تصمیم نهایی با هم ادغام می شود. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که در صورت مشارکت کاربران ثانویه و همچنین افزایش تعداد آنها در حسگری طیف، احتمال آشکارسازی صحیح افزایش می یابد، همچنین افزایش احتمال هشدار اشتباه در طرح پیشنهادی آشکارسازی انرژی با دو مقدار آستانه نیز باعث کاهش احتمال عدم تشخیص و افزایش احتمال آشکارسازی صحیح می شود. نتایج حاصل از پژوهش صراحتا نشان می دهد که روش آشکارسازی مشارکتی پیشنهادی با دو مقدار آستانه می تواند عملکرد بهتری نسبت به روش مرسوم تحت حضور عدم قطعیت نویز داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آشکارساز ، انرژی ، حسگری مشارکتی ، رادیو شناختگر