تحلیل واحدهای لنداسکیپ در برنامه ریزی محیط (مطالعه موردی: حوزه آبخیز گدار کفنو، کرمان)

رویکرد ارزیابی و برنامه ریزی سرزمین با کمک عملکردهای چشم انداز و پتانسیل های طبیعی بسیار مناسب است. ساختار و عملکرد چشم انداز همچنین فرضیه ای برای تدوین اهداف اکولوژیکی توسعه محیط زیستی، در شرایط تغییرات چشم انداز است که به طور مداوم در حال افزایش است. این تحقیق در حوزه آبخیز گدار کفنو در منطقه کرمان انجام شد. بر اساس این مطالعات، ۲۰ واحد از ساختار طبیعی بر پایه فیزیوگرافی و سنگ شناسی شناسایی شدند. بررسی های فعالیت انسانی در واحدهای طبیعی بر اساس نوع کاربری سرزمین انجام شد و ۱۰ واحد با یک ترکیب سرزمینی پیچیده طبیعی - انسانی شکل گرفت. این فعالیت ها عمدتا تحت تاثیر فعالیت های کشاورزی و دامداری است. در منطقه مورد مطالعه، گرایش به افزایش مناطق کشاورزی برای امرار معاش بسیار مهم است. به طوریکه زمین های کشاورزی گسترش قابل ملاحظه ای را در واحدهای سنگی نامناسب دارند. مطالعات نشان داد که با یک مدیریت و بهره وری زیستی معقول، منطقه می تواند در یک وضعیت پایدار قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ساختار چشم انداز ، فعالیت انسان ، سنگ شناسی ، عملکرد چشم انداز