تاب آوری شهری تهران با مدیریت آب باران: پیوند سیاست های آب، کنشگران محلی و فضای سبز بومی

امروزه شهرها به عنوان محور اصلی عصر انسان محور، محل تمرکز جمعیت و فعالیت های اقتصادی می باشند. با تشدید تغییرات اقلیمی و بحران های محیط زیستی، بیش از پیش ضرورت افزایش تاب آوری شهری احساس می شود. در عین حال رشد سریع شهرنشینی و توسعه صنعتی سبب تخریب مضاعف محیط زیست و تشدید کمبود منابع آبی در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، شده است. در چنین شرایطی، استفاده از گونه های بومی و مناسب در فضای سبز شهری و بهره گیری از فناوری های جمع آوری آب باران می تواند نقش موثری در کاهش بحران های محیط زیستی و ارتقای پایداری شهری داشته باشد. این پژوهش با هدف ارزیابی پیوند میان مدیریت پایدار آب باران، توسعه ی فضای سبز بومی و شبکه کنشگران (با تاکید بر مشارکت زنان) در تاب آوری شهری تهران انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که در شبکه روابط حمایتی زنان فعال در مدیریت پایدار آب باران و توسعه فضای سبز، کنشگران کلیدی با نقش رهبری و واسطه گری می توانند به عنوان محور توسعه سیاست های شهری پایدار عمل کنند. در نهایت، ترکیب راهکارهای اکولوژیکی (مانند فضای سبز بومی و جمع آوری آب باران) با مشارکت اجتماعی کنشگران محلی، می تواند الگویی اثربخش برای افزایش تاب آوری شهری در ایران فراهم کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، مدیریت پایدار آب باران ، فضای سبز بومی ، شبکه کنشگران