تحلیل فضایی-سینوپتیک اثر بردار باد در وضعیت شدت آلودگی هوای شهر تهران

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر بردار باد، شامل جهت و سرعت آن، بر توزیع فضایی و شدت آلودگی هوای شهر تهران انجام شد. در این راستا از دو دسته داده استفاده گردید: داده های آلاینده های هوا که از ایستگاه های سنجش آلودگی شهر تهران اخذ شد، و داده های سرعت و جهت باد، که از پایگاه ECMWF نسخه ERA۵ با تفکیک مکانی ۰.۲۵ درجه و در مقیاس روزانه طی دوره آماری ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۱ دریافت گردید. نتایج نشان داد توزیع فضایی آلاینده منواکسید کربن در چهار روز آلوده منتخب عمدتا در ماه های سرد سال (آبان تا اسفند) متمرکز بوده است. در تمامی نمونه ها، بیشترین غلظت CO در مناطق شمالی و مرکزی شهر مشاهده شد، در حالی که مناطق جنوبی و جنوب شرقی دارای غلظت کمتری بودند. در این روزهای آلوده، میانگین سرعت باد در ارتفاع ۱۰ و ۱۰۰ متری کمتر از ۱ متر بر ثانیه بود و شرایط پایداری جوی در سطح شهر حاکم بود. جهت باد از شمال شرق به جنوب غرب جریان داشت و موجب انتقال آلاینده های مناطق شمالی به بخش های مرکزی تهران گردید. به طور کلی، سرعت پایین باد در ارتفاع ۱۰۰ متری توان تعدیل غلظت بالای CO را نداشت و به نظر می رسد پایداری و سکون هوا عامل اصلی افزایش غلظت آلاینده در سطح شهر بوده است.

کلیدواژه ها:

آلودگی هوا ، بردار باد ، مونواکسیدکربن ، پایداری هوا ، تحلیل فضایی ، تهران