جاذب های لیگنوسلولزی زیستی برای حذف PFAS از آب: یک دیدگاه پایدار

ترکیبات پر و پلی فلوئوردار (PFAS) گروهی از آلاینده های آلی مصنوعی و بسیار پایدار هستند که به دلیل پایداری شیمیایی بالا، تجمع پذیری در زنجیره های غذایی و اثرات زیان بار بر سلامت انسان و محیط زیست، به یکی از چالش های جدی و رو به افزایش زیست محیطی تبدیل شده اند. روش های مرسوم تصفیه آب، مانند اسمز معکوس و استفاده از کربن فعال، غالبا در حذف کامل PFAS، به ویژه در غلظت های پایین، کارایی محدودی دارند. در سال های اخیر، جاذب های زیست پایه مشتق شده از زیست توده های لیگنوسلولزی مانند سلولز، همی سلولز و لیگنین به دلیل ویژگی های زیست تخریب پذیری، سازگاری با محیط زیست، فراوانی منابع و هزینه های پایین، به عنوان جایگزین های پایدار و کارآمد برای حذف PFAS مطرح شده اند. بررسی ها نشان می دهد که جاذب های اصلاح شده بر پایه لیگنوسلولز می توانند بسته به نوع ماده و روش اصلاح سطح، بین ۷۰ تا بیش از ۹۵ درصد از ترکیبات PFAS را از محلول های آبی در محدوده غلظت ۱ تا ۵۰ میکروگرم بر لیتر حذف نمایند. در این مقاله مروری، ساختار شیمیایی و فیزیکی این جاذب های زیستی، روش های مختلف اصلاح سطحی و سازوکارهای جذب PFAS به طور جامع بررسی شده است. همچنین پیشرفت های اخیر، چالش ها و فرصت های بالقوه استفاده از این جاذب ها در سیستم های نوین تصفیه آب های آلوده به PFAS مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

پایداری محیط زیست ، پساب صنعتی ، تصفیه آب ، جاذب های زیست پایه ، مواد لیگنوسلولزی