ارزیابی نقش بتن جاذب دی اکسید کربن در کاهش جزیره حرارتی شهری با رویکرد تلفیقی مصالح و فضای سبز (مطالعه موردی: شهر کرمانشاه)

افزایش دمای سطوح و هوای شهری در نتیجه گسترش سطوح سخت و کاهش پوشش گیاهی منجر به تشدید پدیده جزیره حرارتی شهری (UHI) و افزایش مصرف انرژی و مخاطرات زیست محیطی در شهرها شده است.[۱] از سوی دیگر، صنعت ساخت و ساز به ویژه تولید سیمان و بتن سهم قابل توجهی در انتشار دی اکسید کربن جهانی دارد که ضرورت استفاده از مصالح نوین با رویکرد کربن زدایی را برجسته میسازد [۵] در این راستا، بتنهای جاذب دی اکسید کربن به عنوان نسل جدیدی از مصالح سبز با بهره گیری از فرآیند تسریع شده کربناسیون، قابلیت جذب و تثبیت CO۲ در ساختار خود را دارا هستند [۶] [۷] پژوهش حاضر با هدف ارزیابی عملکرد رویکرد تلفیقی فضای سبز شهری و بتن جاذب دی اکسید کربن در کاهش اثرات زیست محیطی و حرارتی محیط شهری انجام شده است. محدوده مورد مطالعه شهر کرمانشاه با اقلیم نیمه خشک سرد کوهستانی در نظر گرفته شده و تحلیل پژوهش بر اساس چهار سناریو شامل وضعیت موجود (S۱) توسعه فضای سبز (S۲)، استفاده از بتن جاذب CO۲ در سطوح سخت شهری (S۳) و رویکرد تلفیقی دو راهکار (S۴) صورت پذیرفته است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد تحلیلی تطبیقی و استفاده از داده های حاصل از مطالعات پیشین معتبر در حوزه جزیره حرارتی شهری و بتنهای جاذب کربن است [۱] [۴] [۶] نتایج تحلیل نشان میدهد که در حالی که فضای سبز نقش موثری در تعدیل حرارتی محیط شهری دارد استفاده از بتن جاذب دی اکسید کربن به طور مستقل بیشتر در کاهش ردپای کربن موثر است. با این حال، سناریوی تلفیقی (S۴) به دلیل ایجاد هم افزایی میان خنک سازی خرد اقلیم و جذب دی اکسید کربن، به عنوان کاراترین گزینه در راستای توسعه پایدار شهری ارزیابی می شود [۴]، [۷]. این پژوهش بر ضرورت توجه همزمان به راهکارهای طبیعت محور و مصالح نوین در طراحی شهری پایدار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

جزیره حرارتی شهری ، بتن جاذب دی اکسید کربن ، فضای سبز شهری ، پایداری شهری ، خرد اقلیم