ارزیابی عینی کار مفید پرسنل اداری با استفاده از تحلیل های مبتنی بر هوش مصنوعی و ارائه مدل انگیزشی-تنبیهی تلفیقی: یک مطالعه موردی در شهرداری تبریز

ارزیابی عینی کار مفید پرسنل اداری همواره یکی از چالش های اساسی نظام های مدیریتی بوده است؛ زیرا روش های سنتی ارزیابی اغلب متاثر از قضاوت های ذهنی، خطاهای انسانی و فقدان داده های جامع هستند. هدف این پژوهش بررسی ارزیابی عینی کار مفید پرسنل اداری شهرداری تبریز و ارائه مدل انگیزشی–تنبیهی تلفیقی است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان اداری شهرداری تبریز در سال اجرا بود و نمونه ای ۳۶۷ نفری با روش تصادفی طبقه ای انتخاب گردید. پرسشنامه شامل پنج سازه اصلی شامل کار مفید عینی، شفافیت و دقت ارزیابی، عدالت ادراک شده، سازوکار انگیزشی و سازوکار تنبیهی اصلاح محور بود. روایی محتوا و سازه پرسشنامه با استفاده از نظرات اساتید و تحلیل عاملی تاییدی تایید شد و پایایی آن با آلفای کرونباخ بالاتر از ۷/۰ گزارش شد. تحلیل داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) نشان داد که کار مفید عینی بر اساس سازوکارهای انگیزشی، عدالت ادراک شده و شفافیت و دقت نظام ارزیابی عملکرد مثبت و معنادار دارد (p<۰.۰۱). اثر مستقیم کار مفید بر اساس سازوکارهای تنبیهی ضعیف تر و معکوس گزارش شد. یافته ها نشان می دهد که ارزیابی عینی عملکرد کارکنان با استفاده از ابزارهای داده محور، همراه با سازوکارهای انگیزشی–تنبیهی تلفیقی، می تواند موجب افزایش انگیزش شغلی، عدالت ادراک شده و بهره وری کارکنان شود. این مدل می تواند به عنوان چارچوب عملی برای بهبود نظام های ارزیابی عملکرد در سازمان های اداری مانند شهرداری ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کار مفید عینی ، شفافیت و دقت نظام ارزیابی عملکرد ، عدالت ادراک شده ، سازوکار انگیزشی–تنبیهی ، شهرداری تبریز