آینده ی قدرت نرم (واکاوی نقش نظام های آموزشی در تحول دیپلماسی فرهنگی و روابط بین الملل)

در عصر حاضر، پارادایم های سنتی روابط بین الملل که مبتنی بر قدرت سخت و موازنه قوا بودند، در حال گذار به سمت مدل های پیچیده تری هستند که در آن ها «قدرت نرم» و «دیپلماسی فرهنگی» نقش محوری ایفا می کنند. هم زمان، نظام های آموزشی به عنوان کانون های تولید دانش، شکل دهی هویت و تربیت نخبگان، از جایگاه های صرفا داخلی فراتر رفته و به بازیگران موثر در عرصه بین الملل تبدیل شده اند. این مقاله با رویکردی آینده پژوهانه، به بررسی تقاطع میان آموزش، مطالعات اجتماعی-فرهنگی و دیپلماسی فرهنگی می پردازد. هدف اصلی پژوهش، ترسیم سناریوهای محتمل برای نقش آموزش در آینده ی روابط بین الملل و شناسایی فرصت ها و تهدیدهای پیش رو است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل روند و سناریونویسی است. یافته ها نشان می دهد که سه سناریوی اصلی «هژمونی دیجیتال آموزشی»، «قلعه های فرهنگی ملی گرا» و «هم افزایی جهانی دانش» می توانند آینده ی این حوزه را شکل دهند. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که سیاست گذاران باید با بازتعریف ماموریت دانشگاه ها و نهادهای آموزشی، آن ها را به بازوهای استراتژیک دیپلماسی عمومی تبدیل کنند تا در رقابت های آینده ی قدرت نرم، جایگاه مناسبی کسب نمایند.

کلیدواژه ها:

آینده پژوهی ، دیپلماسی فرهنگی ، قدرت نرم ، آموزش عالی ، روابط بین الملل ، مطالعات اجتماعی-فرهنگی