فلسفه درمان رفت تاملی در نسبت های زیسته رحم و جنین و گسست های امکان زایش به مثابه مرگ نابهنگام

این نوشتار در افق سه گانه «در مان رفت» می کوشد؛ معنای «در مان» را از سطح رنج تا ژرفای وجود مادرانه بازخوانی کند؛ جایی که زایش «نا معنا» چون امکانی تکوینی پدیدار می شود؛ نه فقدان معنا، بلکه پیش شرط زایش آن. در این خوانش، «در مان» نه گریز از درد، بلکه اقامت ناخودآگاه در رحم تهی است؛ جایی که «نا معنا» از خون و رویا تغذیه می کند و از واقعیت بیرون تنها بازتاب مبهمش را حس می کند؛ همچون تصویری که نه خود جهان، بلکه رد آن را در ژرفای سکوت حمل می کند. زایش، تداوم «نا زایی» در هیات حضور پنهان است. آن چه در خلا تهی منجمد بود، در جنبش آگاهی، آب می شود و گوشت معنا می گیرد. زایش، بازتاب همان «نا زایی» بیدار است که از نپذیرفتن شکل، به پذیرفتن جریان دگرگون می شود؛ حضوری که هم نفی و هم ولادت را هم زمان در خود دارد. پیوند مرد و زن در هیات شیر جان و تهی گاه زن پدید می آید: یکی بخشنده ی جوهر زنده، و دیگری پذیرنده ی معنای آن شیر. در این هم پیوندی، آگاهی از طریق تهی تغذیه می شود و معنا به سرچشمه سکون خویش بازمی گردد. «در مان» حاصل این چرخه تغذیه است: ماندن آگاه در تهی کمر مرد یا رحم زن، نگریستن زایش در سکونی پویا، و آزمودن حضوری که در رحم «نا معنای» هستی شکل می گیرد؛ جایی که عقل، همان غریزه بی تقلید است؛ نه بازآفرینی غرایز، بلکه تداوم آن ها در سطح «نا خودآگاهی».

کلیدواژه ها:

تهی جاری ، جنین معنا ، نازایی آگاه ، درماندگی بیدار ، در مان رفت