تاثیر روش های نوین تدریس بر یادگیری کودکان پیش دبستانی

دوران پیش دبستانی یکی از حساس ترین و تاثیرگذارترین مراحل رشد کودک به شمار می آید و کیفیت آموزش در این دوره نقش تعیین کننده ای در شکل گیری توانایی های شناختی، اجتماعی–هیجانی و زبانی کودکان دارد. با توجه به تغییر نیازهای یادگیری کودکان و محدودیت های روش های سنتی تدریس، بهره گیری از روش های نوین آموزشی به عنوان رویکردی کارآمد مورد توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر یادگیری کودکان پیش دبستانی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی با رویکرد پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کودکان، مربیان و مدیران مراکز پیش دبستانی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته بر مبنای مقیاس لیکرت و همچنین روش های کیفی شامل مشاهده، مصاحبه نیمه ساختاریافته و یادداشت های میدانی جمع آوری شد. تحلیل داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و تحلیل داده های کیفی از طریق تحلیل مضمون انجام گرفت و در نهایت، نتایج به شیوه تلفیقی مورد تفسیر قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که به کارگیری روش های نوین تدریس تاثیر معناداری بر بهبود یادگیری کودکان پیش دبستانی دارد. این تاثیر در سه حیطه شناختی، اجتماعی–هیجانی و زبانی به وضوح مشاهده شد. نتایج نشان داد کودکانی که در معرض آموزش های فعال، مشارکتی و بازی محور قرار می گیرند، از سطح یادگیری عمیق تر، تعامل اجتماعی بهتر و توانایی های زبانی بالاتری برخوردارند. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت جایگزینی روش های سنتی با روش های نوین تدریس در مراکز پیش دبستانی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری کودکان ، پیش دبستانی ، آموزش بازی محور ، رشد همه جانبه کودک