استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در تدریس توسط معلمین

این پژوهش با هدف بررسی نقش ابزارهای هوش مصنوعی در تدریس از دیدگاه معلمان ایرانی و تحلیل عوامل موثر بر پذیرش و کاربست این فناوری در محیط های آموزشی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی از نوع کمی بوده و جامعه آماری آن کلیه معلمان شاغل در مدارس ایران را دربرمی گیرد. نمونه گیری به صورت تصادفی طبقه ای انجام شد و داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته که روایی و پایایی آن تایید گردید، جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و به کارگیری آمار توصیفی (فراوانی، میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس) انجام گرفت. یافته ها نشان داد که معلمان هوش مصنوعی را به عنوان ابزاری مکمل و حمایتی در فرایند تدریس می پذیرند و بین استفاده از این ابزارها و خودکارآمدی حرفه ای آنان رابطه مثبت معناداری وجود دارد. همچنین موانع اصلی در به کارگیری هوش مصنوعی شامل کمبود آموزش تخصصی، نگرانی های اخلاقی و ضعف زیرساخت های فناوری شناسایی شد. این پژوهش با ارائه تحلیل یکپارچه از تجربه معلمان، چارچوبی برای سیاست گذاری و برنامه ریزی در جهت ادغام موثر هوش مصنوعی در نظام آموزشی ایران پیشنهاد می دهد.