پیش بینی تاب آوری در برابر خودکشی بر اساس مولفه های تحمل پریشانی در دانشجویان روانشناسی

دوران دانشجویی می تواند با چالش های متعدد روان شناختی همراه باشد و در این میان، تاب آوری به عنوان یک عامل محافظتی مهم در کاهش پیامدهای منفی آسیب های روانی، به ویژه رفتارهای خودکشی، مطرح می شود. با وجود این، بیشتر مداخلات بر ارتقای تاب آوری عمومی تمرکز داشته و تاب آوری در برابر خودکشی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف پیش بینی تاب آوری در برابر خودکشی بر اساس مولفه های تحمل پریشانی هیجانی در دانشجویان روان شناسی انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان رشته روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان) در پاییز سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و با توجه به رشته و جنسیت انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه تاب آوری در برابر خودکشی عثمان و همکاران (۲۰۰۴) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و از طریق آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد افزایش تحمل پریشانی هیجانی و جذب شدن به هیجانات منفی با افزایش تاب آوری در برابر خودکشی همراه است، در حالی که افزایش ارزیابی ذهنی پریشانی با کاهش تاب آوری در برابر خودکشی رابطه دارد. همچنین مولفه های تحمل پریشانی هیجانی توان پیش بینی معنادار تاب آوری در برابر خودکشی را دارند.

کلیدواژه ها:

دانشجویان ، تاب آوری ، خودکشی ، تحمل پریشانی