تاثیر سبک های فرزندپروری والدین بر خودکارآمدی و بهزیستی روانشناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در شهرستان مرودشت

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری والدین بر خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در شهرستان مرودشت انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری شناسایی شده در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. نمونه ای از میان این دانش آموزان به صورت تصادفی انتخاب شد و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد مربوط به سبک های فرزندپروری، خودکارآمدی عمومی و بهزیستی روان شناختی جمع آوری گردید. نتایج پژوهش نشان داد که بیشترین فراوانی به سبک فرزندپروری مقتدرانه اختصاص دارد و سبک های سهل گیرانه و مستبدانه به طور تقریبا برابر مشاهده شدند. میانگین خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی در گروه دانش آموزانی که والدینشان سبک مقتدرانه را به کار گرفته بودند بالاترین میزان را داشت، در حالی که سبک مستبدانه پایین ترین سطوح را نشان داد و سبک سهل گیرانه در حد متوسط قرار داشت. تحلیل های آماری نشان داد که تفاوت ها میان سه سبک فرزندپروری از نظر خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی معنادار است. علاوه بر این، بین خودکارآمدی عمومی و بهزیستی روان شناختی رابطه ای مثبت و قوی مشاهده شد که اهمیت خودکارآمدی را به عنوان عاملی کلیدی در ارتقای بهزیستی روان شناختی تایید می کند. به طور کلی، یافته ها حاکی از آن بود که سبک فرزندپروری مقتدرانه موجب افزایش خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری می شود، در حالی که سبک مستبدانه اثر معکوس دارد و سبک سهل گیرانه در سطح متوسط قرار می گیرد. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مشاوره ای برای والدین در شهرستان مرودشت طراحی و اجرا شود تا چالش های یادگیری و مشکلات روان شناختی دانش آموزان کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ، بهزیستی روان شناختی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ، سبک فرزندپروری