رابطه ی ناگویی هیجانی و مشکلات بین شخصی در میان دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه

ناگویی هیجانی به عنوان یکی از سازه های مهم روان شناختی، به ناتوانی فرد در شناسایی و بیان احساسات اشاره دارد و نقش موثری در بروز مشکلات هیجانی و ارتباطی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی بین ناگویی هیجانی و مشکلات بین شخصی در میان دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه بود. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه (۳۴۷۰ نفر) بود که با استفاده از جدول مورگان، ۴۰۰ نفر به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، ۱۹۹۴) و مقیاس مشکلات بین شخصی (هوروویتز و همکاران، ۱۹۸۸) بود. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های همبستگی پیرسون و t مستقل تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین ناگویی هیجانی و مشکلات بین شخصی رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که افزایش دشواری در شناسایی و بیان هیجان ها با افزایش مشکلات ارتباطی همراه است. همچنین میانگین ناگویی هیجانی در دانشجویان پسر بالاتر از دانشجویان دختر بود، اما بین دو گروه از نظر مشکلات بین شخصی تفاوتی مشاهده نشد. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که ضعف در شناسایی و ابراز هیجان ها می تواند یکی از عوامل اصلی در شکل گیری مشکلات بین فردی باشد و آموزش مهارت های هیجانی و ارتباطی در محیط های دانشگاهی می تواند در ارتقای بهزیستی روان شناختی دانشجویان موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، مشکلات بین شخصی ، دشواری در شناسایی احساسات ، صمیمیت ، مسئولیت پذیری