تاثیر آموزش مهارت خودآگاهی بر خودنظم دهی هیجان شناختی و امید به تحصیل در دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت خودآگاهی بر افزایش خودنظم دهی هیجان شناختی و امید به تحصیل در دانش آموزان انجام شد. با توجه به نقش کلیدی این سازه ها در عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان، مداخله ای موثر جهت تقویت آن ها ضروری به نظر می رسد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر هریس به تعداد ۳۰۰۰ در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از این جامعه، ۴۰ دانش آموز (۲۰ نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه کنترل) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس خودنظم دهی هیجان شناختی گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۱) و مقیاس امید به تحصیل خرمایی و کمری (۱۳۹۵) بود. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت خودآگاهی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین میانگین نمرات خودنظم دهی هیجان شناختی و امید به تحصیل در گروه های آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۰۱). بنابراین، آموزش مهارت خودآگاهی منجر به افزایش معناداری در نمرات خودنظم دهی هیجان شناختی و امید به تحصیل در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. یافته های این پژوهش نشان دهنده اثربخشی آموزش مهارت خودآگاهی در بهبود خودنظم دهی هیجان شناختی و امید به تحصیل در دانش آموزان است. این نتایج بر اهمیت ادغام برنامه های آموزشی مبتنی بر خودآگاهی در محیط های آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، خودنظم دهی هیجان شناختی ، امید به تحصیل ، دانش آموزان