بررسی اثربخشی مداخله نظام مند خانواده بر کاهش تعارضات زناشویی و فرسودگی عاطفی در بافت فرهنگی ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی نظام مند خانواده بر تعارضات زناشویی و فرسودگی عاطفی زوجین انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در استان اصفهان در سال ۱۴۰۲ بود. از این جامعه، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای روان درمانی نظام مند خانواده قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض زناشویی ثنایی ذاکر (۱۳۷۹) و مقیاس فرسودگی زناشویی (CBM) پاینز (۱۹۹۶) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد که روان درمانی نظام مند خانواده به طور معناداری منجر به کاهش تعارضات زناشویی و فرسودگی عاطفی در گروه آزمایش شده است. این اثرگذاری در تمامی مولفه های متغیرهای وابسته شامل کاهش همکاری، کاهش صمیمیت جنسی، واکنش های هیجانی، اشتغال ذهنی با فرزند، رابطه با بستگان خود، کاهش رابطه با بستگان همسر، جدا کردن امور مالی و همچنین مولفه های فرسودگی جسمی، عاطفی و روانی مشاهده شد (۰/۰۵>p). با توجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که روان درمانی نظام مند خانواده به عنوان یک مداخله موثر می تواند برای کاهش تعارضات زناشویی و فرسودگی عاطفی زوجین در مراکز مشاوره خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی نظام مند ، تعارض زناشویی ، فرسودگی عاطفی ، زوج درمانی ، خانواده درمانی