نقش مشارکت والدین در تکالیف منزل بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

هدف از این مقاله، بررسی نقش و تاثیر مشارکت والدین در تکالیف منزل بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی بود. با توجه به اهمیت تعاملات خانوادگی در فرآیند یادگیری و نقش کلیدی باورهای فردی در پیشرفت تحصیلی، این مطالعه تلاش داشت تا مشخص کند که چگونه ابعاد مختلف مشارکت والدین (حمایت عاطفی، نظارت بر زمان و مکان، و مداخله در حل مسائل) می تواند بر احساس شایستگی و اعتمادبه نفس تحصیلی دانش آموزان تاثیر بگذارد. این مقاله از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-تحلیلی بود. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بین ابعاد مختلف مشارکت والدین در تکالیف منزل و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به ویژه، بعد «حمایت عاطفی و انگیزشی» بیشترین همبستگی را با افزایش خودکارآمدی تحصیلی داشت. همچنین، سبک فرزندپروری والدین نقش میانجی مهمی ایفا کرد؛ بدین ترتیب که در خانواده های با سبک مقتدرانه، اثرگذاری مثبت مشارکت والدین بر خودکارآمدی دانش آموزان بیشتر از سایر سبک ها بود. تحلیل ها نشان داد که اگرچه مشارکت والدین در پایه های پایین تر ابتدایی تاثیر مستقیم تری دارد، اما در پایه های بالاتر، کیفیت و نوع این مشارکت (دخالت گرایی در مقابل راهنمایی) تعیین کننده اصلی میزان حفظ یا کاهش خودکارآمدی است. بر اساس یافته های پژوهش، مشارکت والدین در تکالیف منزل، به شرطی که با رویکردی حمایتی، محترمانه و متناسب با نیازهای رشدی کودک همراه باشد، می تواند به عنوان یک عامل پیش بین قوی برای ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی عمل کند. در مقابل، مشارکت های کنترل گرانه و سرزنش آمیز می تواند منجر به کاهش اعتمادبه نفس و ایجاد وابستگی شود.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، تکالیف منزل ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، سبک فرزندپروری ، حمایت آموزشی.