کاربرد هنر درمانی در برنامه های پرورشی برای افزایش خودتنظیمی رفتاری

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد هنر درمانی در برنامه های پرورشی بر پایه تلفیق فعالیت های هنری، بیان خلاقانه و مداخلات عاطفی برای افزایش خودتنظیمی رفتاری در دانش آموزان پایه سوم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود و داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد خودتنظیمی رفتاری زیمرمن، مقیاس تنظیم هیجانی گراتز و پرسشنامه رفتار اجتماعی وینلند جمع آوری شد. جامعه آماری شامل ۱۰۰ دانش آموز پایه سوم مدرسه همدانیان ۱۱ منطقه فلاورجان اصفهان بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و آزمون t مستقل انجام شد. نتایج نشان داد که کاربرد هنر درمانی در برنامه های پرورشی با خودتنظیمی رفتاری (r = ۰٫۶۵، p < ۰٫۰۱) و تنظیم هیجانی (r = ۰٫۶۰، p < ۰٫۰۱) رابطه مثبت و معناداری دارد. تحلیل رگرسیون چندمتغیره نیز نشان داد که برنامه هنری پرورشی ۳۷٪ واریانس خودتنظیمی رفتاری و ۳۳٪ واریانس تنظیم هیجانی دانش آموزان را تبیین می کند. مقایسه گروه ها نشان داد که اثر برنامه در گروه آزمایش (M = ۴٫۱۵، SD = ۰٫۴۸) بالاتر از گروه کنترل (M = ۳٫۸۵، SD = ۰٫۵۵) است. این یافته ها اهمیت ادغام فعالیت های هنری و بیان خلاقانه با مداخلات عاطفی در برنامه های پرورشی پایه سوم ابتدایی را نشان می دهد

کلیدواژه ها:

هنر درمانی ، برنامه های پرورشی ، فعالیت های هنری ، بیان خلاقانه ، مداخلات عاطفی ، خودتنظیمی رفتاری ، تنظیم هیجانی ، آموزش پایه سوم ابتدایی