نقش میانجی خودکارآمدی زبانی در رابطه خود تنظیمی و مهارت خواندن زبان انگلیسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی زبانی در رابطه خودتنظیمی یادگیری و مهارت خواندن زبان انگلیسی انجام شد. بر اساس نظریه یادگیری خودتنظیمی زیمرمن و نظریه شناختی–اجتماعی بندورا، انتظار می رود راهبردهای خودتنظیمی از طریق تقویت باورهای خودکارآمدی، عملکرد خواندن را بهبود بخشند (Zimmerman, ۲۰۰۰; Bandura, ۱۹۹۷). این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر … در سال تحصیلی … بود که ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری، مقیاس خودکارآمدی زبانی و آزمون استاندارد مهارت خواندن انگلیسی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار AMOS و شاخص های برازش تحلیل شد.یافته ها نشان داد خودتنظیمی یادگیری اثر مثبت و معناداری بر مهارت خواندن دارد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۱). همچنین خودتنظیمی پیش بینی کننده معنادار خودکارآمدی زبانی بود (β = ۰.۵۵, p < ۰.۰۱) و خودکارآمدی زبانی نیز اثر مستقیم و معناداری بر مهارت خواندن داشت (β = ۰.۳۷, p < ۰.۰۱). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد خودکارآمدی زبانی در رابطه بین خودتنظیمی و مهارت خواندن نقش میانجی جزئی و معنادار ایفا می کند. شاخص های برازش مدل (CFI=۰.۹۴, RMSEA=۰.۰۵) حاکی از برازش مطلوب مدل پیشنهادی بود.نتایج این پژوهش همسو با مطالعات پیشین (Schunk & Zimmerman, ۲۰۰۸; Wigfield & Guthrie, ۱۹۹۷) نشان می دهد تقویت راهبردهای خودتنظیمی می تواند از طریق ارتقای باورهای خودکارآمدی، عملکرد خواندن دانش آموزان را بهبود بخشد. بنابراین، طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر خودتنظیمی و تقویت خودکارآمدی زبانی می تواند به ارتقای یادگیری عمیق در مهارت خواندن زبان انگلیسی منجر شود.

کلیدواژه ها:

: خودتنظیمی یادگیری ، خودکارآمدی زبانی ، مهارت خواندن ، مدل یابی معادلات ساختاری ، یادگیری زبان انگلیسی.