نقش یادگیری همیارانه در بهبود مهارت های اجتماعی در کلاس های چند پایه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش یادگیری همیارانه در بهبود مهارت های اجتماعی دانش آموزان کلاس های چندپایه است. با توجه به اهمیت روزافزون مهارت های اجتماعی در موفقیت تحصیلی، سازگاری فردی و تعامل موثر با محیط اجتماعی، توجه به راهبردهای آموزشی که بتوانند این مهارت ها را تقویت کنند، ضروری به نظر می رسد. کلاس های چندپایه به دلیل تنوع سنی و تحصیلی دانش آموزان ، نیازمند روش های تدریس انعطاف پذیر و مشارکتی هستند و یادگیری همیارانه می تواند به عنوان یکی از رویکردهای موثر در این زمینه مطرح شود.این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی با رویکرد پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان شاغل در مدارس حاج عبدالله عجمی، شهید عبدالکریم خداکرمی و اعجاز بود. با توجه به محدود بودن جامعه آماری، از روش سرشماری استفاده شد و کلیه معلمان مرتبط به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه مهارت های اجتماعی و چک لیست مشاهده ای رفتارهای اجتماعی دانش آموزان در جریان فعالیت های یادگیری همیارانه بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که اجرای یادگیری همیارانه موجب بهبود قابل توجه مهارت های اجتماعی دانش آموزان شده است. میانگین نمرات مولفه های همکاری، مسئولیت پذیری، ارتباط موثر، احترام متقابل و همدلی پس از اجرای برنامه افزایش یافت. همچنین نتایج مشاهده ای بیانگر افزایش مشارکت فعال، تعامل مثبت و کاهش رفتارهای ناسازگارانه در کلاس ها بود. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که یادگیری همیارانه می تواند به عنوان راهبردی اثربخش در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان کلاس های چندپایه مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در بهبود کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری همیارانه ، مهارت های اجتماعی ، کلاس های چندپایه ، آموزش