نقش آموزگاران در شناسایی و مدیریت اختلالات یادگیری از منظر روان شناسی آموزشی

اختلالات یادگیری یکی از چالش های مهم در نظام های آموزشی است که می تواند توانایی دانش آموزان در کسب مهارت های پایه ای مانند خواندن، نوشتن، ریاضیات و توجه را محدود کند و پیامدهای منفی بلندمدتی بر عملکرد تحصیلی، انگیزه و رشد روانی-اجتماعی آنان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزگاران ابتدایی در شناسایی و مدیریت این اختلالات از منظر روان شناسی آموزشی به صورت تحلیلی-کیفی انجام شد و داده ها از طریق مطالعه منابع کتابخانه ای و تحلیل محتوای علمی جمع آوری گردید. یافته ها نشان داد که آموزگاران با بهره گیری از دانش روان شناسی آموزشی، شناسایی تفاوت های فردی دانش آموزان، مشاهده دقیق رفتارهای تحصیلی و اجتماعی و ایجاد محیط یادگیری حمایتی می توانند نشانه های اختلالات یادگیری را به موقع تشخیص داده و مداخلات موثر را طراحی کنند. همچنین استفاده از روش های تدریس فردمحور، ارائه بازخورد مستمر، تمرین های تقویتی هدفمند، ارزیابی و پایش مستمر عملکرد تحصیلی، و همکاری با والدین و متخصصان آموزشی نقش کلیدی در بهبود یادگیری دانش آموزان دارد. این پژوهش نشان می دهد که آموزگار ابتدایی فراتر از نقش انتقال دهنده محتوا، نقش محوری در ارتقای مهارت های تحصیلی، اجتماعی و روانی دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری ، آموزگار ابتدایی ، روان شناسی آموزشی ، شناسایی نشانه ها ، مدیریت یادگیری ، محیط حمایتی.