فناوری های آموزشی برای بهبود دانش آموزان دیرآموزان

این مقاله با بهره گیری از روش تحقیق توصیفی و رویکرد مروری، به بررسی ویژگی ها و چالش های دانش آموزان دیرآموز و راهبردهای آموزشی موثر برای حمایت از آنان می پردازد. دانش آموزان دیرآموز، با بهره هوشی ۷۰ تا ۸۵، در حوزه های شناختی و عاطفی با مشکلاتی از قبیل کندی در یادگیری، ضعف در درک مفاهیم انتزاعی، عزت نفس پایین و اضطراب مواجه هستند. برای پاسخگویی به نیازهای این گروه، راهبردهایی همچون تدریس جبرانی و تدریس اصلاحی، همراه با استفاده از فناوری های آموزشی (مانند تبلت، نرم افزارهای تبدیل متن به گفتار و ابزارهای چندرسانه ای) مورد تاکید قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که فناوری آموزشی با فراهم آوردن محیط های یادگیری تعاملی، شخصی سازی شده و جذاب، می تواند انگیزه، تمرکز و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیرآموز را به طور معناداری بهبود بخشد. در نتیجه گیری کلی می توان تاکید کرد که حمایت از دانش آموزان دیرآموز مستلزم به کارگیری ترکیبی از راهبردهای آموزشی سنتی و نوین است، به گونه ای که استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی، همراه با روش های تدریس مبتنی بر تمرین و تکرار، می تواند زمینه ساز یادگیری موثر و کاهش چالش های تحصیلی این گروه باشد.

کلیدواژه ها:

دانش آموز دیرآموز ، روش های تدریس ، فناوری آموزشی ، راهبردهای آموزشی.