بررسی تاثیر سبک تدریس معلمان بر رشد تفکر انتقادی ، خلاقیت شناختی و یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر رشد تفکر انتقادی، خلاقیت شناختی و میزان یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی است. با توجه به تغییر پارادایم های آموزشی از انتقال محوری به سمت مهارت محوری، شناخت نقش معلمان در پرورش این شایستگی های کلیدی در سنین حساس کودکی امری ضروری به نظر می رسد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و با رویکرد پیمایشی است. نقش معلم و به ویژه سبک های تدریس مورد استفاده او، جایگاهی کلیدی و تعیین کننده دارد. معلمان به عنوان طراحان اصلی محیط یادگیری، با انتخاب شیوه های تدریس، نوع تعامل با دانش آموزان، روش های ارزشیابی و میزان مشارکت دهی فراگیران، می توانند یادگیری را به تجربه ای عمیق، معنادار و پویا تبدیل کنند یا آن را به فرایندی سطحی، حافظه محور و کوتاه مدت تقلیل دهند. سبک های تدریس معلمان به عنوان الگوهای نسبتا پایدار رفتار آموزشی، شیوه تعامل معلم با دانش آموزان، نوع سازمان دهی محتوا، روش های ارائه مطالب، چگونگی ارزشیابی و میزان مشارکت فراگیران را در فرایند یاددهی–یادگیری تعیین می کنند. پژوهش ها نشان می دهند که انتخاب سبک تدریس نه تنها بر میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان اثرگذار است، بلکه نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری، انگیزش درونی، نگرش به یادگیری و رشد مهارت های شناختی و فراشناختی آنان ایفا می کند. بر اساس یافته ها، به نظر می رسد معلمان ابتدایی با به کارگیری استراتژی های فعال، پرسشگری سقراطی و ایجاد محیطی امن برای ابراز وجود، می توانند بستری مناسب برای پرورش تفکر انتقادی و خلاقیت فراهم آورند. پیشنهاد می شود در دوره های تربیت معلم، تمرکز ویژه ای بر آموزش سبک های تدریس نوین و کاربردی صورت گیرد تا کیفیت یادگیری و رشد شناختی دانش آموزان ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، تفکر انتقادی ، خلاقیت شناختی ، یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، روش های تدریس فعال.