نقش مربی پرورشی در پیشگیری از آسیب های اجتماعی در مدارس ابتدایی

آسیب های اجتماعی، حتی در سنین کودکی، به واسطه گسترش فناوری های نوین، تغییر سبک های تربیتی و افزایش محرک های محیطی، به یکی از نگرانی های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده اند. مدارس ابتدایی، به عنوان نخستین بستر رسمی تربیت، نقشی اساسی در شناسایی زودهنگام و پیشگیری از این آسیب ها ایفا می کنند و مربیان پرورشی، محور اصلی این فرایند به شمار می آیند. هدف این مقاله مروری، واکاوی جایگاه و کارکردهای مربی پرورشی در پیشگیری از انواع آسیب های اجتماعی از جمله پرخاشگری، اختلالات رفتاری، مشکلات ارتباطی، ضعف مهارت های زندگی، خطرات فضای مجازی و الگوگیری نامناسب است. یافته های پژوهش های مروری نشان می دهد که مربی پرورشی از طریق آموزش مهارت های زندگی، ایجاد محیط های تربیتی سالم، تقویت پیوند مدرسه–خانواده، اجرای برنامه های فرهنگی و هنری، برگزاری نشست های آگاهی بخش و شکل دادن به روابط صمیمانه با دانش آموزان می تواند نقش تعیین کننده ای در کاهش عوامل خطر و افزایش عوامل محافظتی داشته باشد. همچنین رویکردهای نوین تربیتی مانند پیشگیری رشدمدار، آموزش مشارکتی، مداخله مبتنی بر مدرسه و توجه به سلامت روان، جایگاه مربی پرورشی را از اجراکننده برنامه ها به نقش «تسهیل گر رشد اجتماعی و اخلاقی» ارتقا داده است. در مجموع، مرور مطالعات نشان می دهد که حضور فعال و آگاهانه مربیان پرورشی در مدارس ابتدایی قادر است با افزایش تاب آوری، تقویت مهارت های ارتباطی و پیشگیری از رفتارهای آسیب زا، فضای مدرسه را به محیطی ایمن تر و توانمندسازتر برای رشد همه جانبه کودکان تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، آسیب های اجتماعی ، مدارس ابتدایی ، مهارت های زندگی ، پیشگیری رشدمدار ، سلامت روان کودکان.