روش های تدریس مبتنی بر بازی بر رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روشهای تدریس مبتنی بر بازی بر رشد مهارتهای اجتماعی دانشآموزان دوره ابتدایی انجام شده است. رویکرد پژوهش کمی و از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل تمامی دانشآموزان پایه چهارم ابتدایی شهر [نام شهر] در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای، ۴۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه استاندارد مهارتهای اجتماعی (گرشام و الیوت) بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقهای با استفاده از روش تدریس مبتنی بر بازی آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل به روش سنتی آموزش دیدند. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون t زوجی و مستقل) تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که روش تدریس مبتنی بر بازی بر افزایش تمامی مولفههای مهارتهای اجتماعی (همکاری، تعاملات مثبت، مسئولیتپذیری و خودکنترلی) در دانشآموزان گروه آزمایش تاثیر معناداری دارد. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که گنجاندن بازی در فرآیند تدریس، بستری مناسب برای ارتقای مهارتهای اجتماعی و تربیتی دانشآموزان است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر بازی ، مهارتهای اجتماعی ، دانشآموزان ابتدایی ، آموزش فعال ، بازیورزی.