بررسی اثربخشی برنامه های پرورشی گروهی بر ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف مقاله حاضر، واکاوی تحلیلی شواهد پژوهشی مرتبط با اثربخشی برنامه های پرورشی گروهی بر ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. با توجه به جایگاه مهارت های اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی رشد روان اجتماعی و سازگاری تحصیلی کودکان، رویکردهای پرورشی مبتنی بر تعاملات گروهی در سال های اخیر کانون توجه سیاست گذاران و پژوهشگران آموزشی قرار گرفته اند. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش مرور نظام مند–انتقادی، به تحلیل مطالعات داخلی و بین المللی منتشرشده در پایگاه های علمی معتبر پرداخته است. انتخاب منابع بر اساس معیارهایی نظیر هم راستایی مفهومی، اعتبار روش شناختی و کیفیت گزارش دهی علمی صورت گرفت. یافته های حاصل از تحلیل تطبیقی پژوهش ها نشان می دهد برنامه های پرورشی گروهی، از طریق ارتقای شایستگی های ارتباطی، تقویت رفتارهای جامعه پسند، افزایش خودنظم بخشی اجتماعی و بهبود کارکردهای بین فردی، تاثیر معناداری بر توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی دارند. افزون بر این، شواهد حاکی از آن است که میزان اثربخشی این برنامه ها به عواملی همچون انسجام ساختاری مداخلات، تداوم اجرای فعالیت ها، تناسب رشدی محتوا و نقش تسهیل گرانه مربیان پرورشی وابسته است. در مجموع، نتایج این مرور بر ضرورت نهادینه سازی برنامه های پرورشی گروه محور در چارچوب سیاست های تربیتی مدارس ابتدایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه های پرورشی گروهی ، مهارت های اجتماعی ، رشد روان اجتماعی ، آموزش پرورشی مدرسه محور