نقش مدارس هوشمند در تحقق سند تحول بنیادین آموزش و پرورش

تحول بنیادین آموزش و پرورش در ایران از طریق سند تحول بنیادین، چارچوبی جامع و بلندمدت برای ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری، توسعه مهارت های دانش آموزان و ایجاد عدالت آموزشی ارائه کرده است، اما پیاده سازی اهداف این سند با محدودیت ها و چالش های عملی فراوانی مواجه است. مدارس هوشمند، با بهره گیری از فناوری های نوین، ابزارهای دیجیتال، یادگیری مبتنی بر داده و سیستم های مدیریت آموزشی پیشرفته، به عنوان راهبردی نوین و موثر مطرح شده اند که می توانند فرآیند یاددهی-یادگیری را بهبود بخشیده و اهداف سند تحول بنیادین را تحقق بخشند. آموزش هوشمند، با تمرکز بر شخصی سازی یادگیری، توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان، تسهیل یادگیری مشارکتی و افزایش تعامل معلم و دانش آموز، توانسته است چارچوبی علمی و عملی برای اجرای اهداف آموزشی فراهم آورد که نه تنها موجب ارتقای عملکرد تحصیلی می شود، بلکه مهارت های زیست محیطی، فناوری، تفکر انتقادی و توانمندی های فردی و اجتماعی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. این مقاله با رویکرد مروری، ضمن بررسی نقش مدارس هوشمند در فرآیند آموزش، به تحلیل تجارب ملی و بین المللی، چارچوب های نظری و راهبردهای اجرایی مرتبط با تحقق اهداف سند تحول بنیادین می پردازد و تلاش دارد با ارائه چارچوب تحلیلی جامع، مسیر توسعه آموزش هوشمند را به عنوان ابزاری کلیدی برای ارتقای کیفیت مدارس و توانمندسازی دانش آموزان روشن سازد.

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، آموزش هوشمند ، سند تحول بنیادین آموزش و پرورش ، توسعه مهارت ها ، یادگیری دیجیتال ، شخصی سازی یادگیری ، ارتقای کیفیت آموزش