بررسی نقش آموزش خودتنظیمی شناختی و هیجانی در بهبود تصمیم گیری، مسئولیت پذیری، انگیزه درونی و کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی در محیط های آموزشی

یادگیری در دوران ابتدایی، پایه و زیربنای رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی فرد است و نقش بسزایی در شکل گیری مهارت ها، نگرش ها و رفتارهای آینده دانش آموزان دارد. در این دوران، دانش آموزان نه تنها با مفاهیم علمی و مهارت های پایه مواجه می شوند، بلکه مهارت های اجتماعی، هیجانی و توانایی های خودمدیریتی نیز شکل می گیرد. یکی از مهم ترین مهارت هایی که می تواند کیفیت یادگیری و رفتارهای تحصیلی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد، «خودتنظیمی» است. خودتنظیمی به توانایی فرد در مدیریت افکار، احساسات و رفتارهای خود به منظور دستیابی به اهداف مشخص گفته می شود و شامل دو بعد مهم است: خودتنظیمی شناختی و خودتنظیمی هیجانی. خودتنظیمی شناختی به فرآیندهایی اطلاق می شود که دانش آموزان برای برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی یادگیری خود به کار می گیرند. این فرآیندها شامل مهارت های برنامه ریزی، هدف گذاری، پیش بینی دشواری ها، سازماندهی اطلاعات و ارزیابی پیشرفت است. دانش آموزانی که توانایی خودتنظیمی شناختی بالایی دارند، می توانند با آگاهی و تمرکز بر فرآیند یادگیری، تصمیمات بهتری در مسیر تحصیلی خود اتخاذ کنند و از منابع آموزشی و زمان خود به شکل موثرتری استفاده کنند. همزمان، خودتنظیمی هیجانی به توانایی مدیریت و کنترل هیجانات مرتبط با یادگیری و تعاملات اجتماعی اشاره دارد. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی نقش آموزش خودتنظیمی شناختی و هیجانی در بهبود تصمیم گیری، مسئولیت پذیری، انگیزه درونی و کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی در محیط های آموزشی پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که آموزش خودتنظیمی شناختی و هیجانی با تقویت توانایی مدیریت افکار، هیجانات و رفتارها، موجب بهبود تصمیم گیری، افزایش مسئولیت پذیری، تقویت انگیزه درونی و ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی می شود و زمینه ساز یادگیری فعال، مستقل و پایدار در محیط های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، تصمیم گیری ، محیط آموزشی ، کیفیت یادگیری ، دانش آموزان