رابطه اضطراب امتحان با عملکرد تحصیلی و راهکارهای مداخله ای در محیط مدرسه

هدف این پژوهش، بررسی رابطه میان اضطراب امتحان با عملکرد تحصیلی و شناسایی راهکارهای مداخله ای مناسب در محیط مدرسه برای دانش آموزان ابتدایی است. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است که به دنبال تحلیل میزان ارتباط بین متغیرهای اضطراب و پیشرفت تحصیلی می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۲۰ نفر از دانش آموزان مقطع ابتدایی ناحیه ۱ شهر گرگان بود که از میان آن ها، ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها، از پرسشنامه ای استفاده شد که توسط محقق طراحی گردید؛ جهت اطمینان از کیفیت این ابزار، روایی آن از طریق نظر خبرگان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد سنجش قرار گرفت تا دقت پاسخ ها و ثبات ابزار در طول زمان تایید شود.برای تجزیه و تحلیل داده ها، از روش های آماری توصیفی (میانگین و انحراف معیار) برای توصیف وضعیت متغیرها و روش های آماری استنباطی (از جمله ضریب همبستگی پیرسون) برای بررسی رابطه بین اضطراب امتحان و عملکرد تحصیلی استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین میزان اضطراب امتحان و عملکرد تحصیلی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش سطح اضطراب، نمرات و عملکرد تحصیلی دانش آموزان کاهش یافته است. همچنین نتایج حاکی از آن بود که مداخلات مدرسه ای نظیر آموزش مهارت های آرام سازی، تغییر در رویکردهای ارزیابی معلمان و کاهش فشارهای محیطی، می تواند به طور قابل توجهی سطح اضطراب را کاهش داده و منجر به بهبود پیشرفت تحصیلی گردد. در نهایت، مشخص شد که شناسایی زودهنگام دانش آموزان دارای اضطراب بالا و به کارگیری راهکارهای حمایتی در محیط مدرسه، نقشی حیاتی در بازگرداندن تعادل شناختی و ارتقای کیفیت یادگیری آن ها ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، عملکرد تحصیلی ، راهکار مداخله ای ، مدرسه