طراحی الگوی تاب آوری مدیریتی مدارس در مواجهه با تحولات ناشی از هوش مصنوعی مولد

گسترش روزافزون هوش مصنوعی مولد به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های تحول آفرین عصر حاضر، تغییرات گسترده ای را در ساختارها، فرایندها و شیوه های مدیریت نظام های آموزشی ایجاد کرده است. مدارس به عنوان سازمان های یادگیرنده و پویا، بیش از بسیاری از نهادهای اجتماعی تحت تاثیر این تحولات قرار گرفته اند و مدیران آموزشی ناگزیر از مواجهه با فرصت ها و چالش های ناشی از این فناوری هستند. در چنین شرایطی، تاب آوری مدیریتی به عنوان یکی از مهم ترین قابلیت های مدیران مدارس برای حفظ اثربخشی سازمان، سازگاری با تغییرات و هدایت موفق فرآیندهای تحول مطرح می شود. هدف این پژوهش، طراحی الگوی تاب آوری مدیریتی مدارس در مواجهه با تحولات ناشی از هوش مصنوعی مولد است. پژوهش حاضر با روش مروری تحلیلی و با بهره گیری از منابع علمی فارسی و انگلیسی به بررسی مبانی نظری تاب آوری مدیریتی، ابعاد و مولفه های آن، چالش های مدیریتی ناشی از گسترش هوش مصنوعی مولد و عوامل موثر بر تقویت تاب آوری مدیران مدارس پرداخته است. یافته ها نشان داد که تاب آوری مدیریتی مفهومی چندبعدی بوده و شامل ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی، سازمانی، فناورانه و راهبردی است. همچنین نتایج بیانگر آن است که مولفه هایی نظیر رهبری آینده نگر، یادگیری مستمر، فرهنگ سازمانی یادگیرنده، انعطاف پذیری سازمانی، مدیریت اخلاقی فناوری، مشارکت ذی نفعان و تصمیم گیری مبتنی بر داده، نقش اساسی در افزایش تاب آوری مدیران مدارس دارند. بر اساس نتایج پژوهش، الگوی پیشنهادی تاب آوری مدیریتی می تواند به مدیران مدارس کمک کند تا ضمن بهره گیری از ظرفیت های هوش مصنوعی مولد، مخاطرات و چالش های احتمالی آن را نیز به شکلی اثربخش مدیریت کنند. این الگو زمینه ارتقای کیفیت مدیریت آموزشی، توسعه نوآوری و افزایش آمادگی مدارس برای مواجهه با تحولات آینده را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری مدیریتی ، هوش مصنوعی مولد ، مدیریت مدارس ، رهبری آموزشی ، تحول دیجیتال