رابطه هوش هیجانی معلمان تربیت بدنی با فرسودگی شغلی و رضایت شغلی

هدف این پژوهش، تبیین رابطه هوش هیجانی معلمان تربیت بدنی با فرسودگی شغلی و رضایت شغلی در بستر آموزشی مدارس و تحلیل سازوکارهای روان شناختی و سازمانی موثر بر این رابطه است. پژوهش حاضر ماهیتی تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مرور و تلفیق نظری یافته های پیشین دارد و با اتکا بر ادبیات نظری هوش هیجانی، فرسودگی شغلی و رضایت شغلی، به واکاوی نقش این سازه ها در تجربه حرفه ای معلمان تربیت بدنی می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که هوش هیجانی بالاتر با کاهش خستگی هیجانی، افزایش احساس کفایت فردی، بهبود تنظیم هیجان در تعاملات کلاسی و در نهایت کاهش مولفه های فرسودگی شغلی همراه است. همچنین، معلمانی که از توانایی بیشتری در شناسایی، فهم و مدیریت هیجان های خود و دیگران برخوردارند، در مواجهه با فشارهای شغلی، تعارضات محیطی، توقعات مدیریتی و چالش های رفتاری دانش آموزان، تاب آوری بیشتری نشان می دهند و سطح رضایت شغلی آنان به واسطه تجربه کارآمدی، ارتباطات مثبت و احساس معنا در تدریس افزایش می یابد. بر اساس تحلیل مفهومی پژوهش، هوش هیجانی نه تنها به عنوان یک ویژگی فردی، بلکه به مثابه منبعی روان شناختی و حرفه ای قابل فهم است که می تواند در پیوند با شرایط سازمانی و ویژگی های خاص درس تربیت بدنی، نقش محافظتی و ارتقایی ایفا کند. نتیجه گیری کلی نشان می دهد که توسعه هوش هیجانی در معلمان تربیت بدنی، راهبردی موثر برای کاهش فرسودگی و ارتقای رضایت شغلی است و می تواند به بهبود کیفیت آموزش، افزایش اثربخشی مدرسه و ارتقای سلامت حرفه ای معلمان منجر شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلمان تربیت بدنی ، فرسودگی شغلی ، رضایت شغلی ، سلامت حرفه ای