رابطه الگوهای دلبستگی با هویت معنوی در نوجوانان : نقش میانجی والدگری معنوی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه الگوهای دلبستگی با هویت معنوی در نوجوانان و تبیین نقش میانجی والدگری معنوی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی–تحلیلی بود و برای آزمون روابط بین متغیرها از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول و دوم شهر شاهرود در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال بود. نمونه پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از دانش آموزان بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه الگوهای دلبستگی سیمپسون (۱۹۹۰)، پرسشنامه هویت معنوی راه پیما (۱۳۹۲) و پرسشنامه والدگری معنوی گرنکویست (۱۹۹۸) استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که الگوهای دلبستگی با هویت معنوی رابطه مستقیم و معناداری دارند( ۴۲۷/۰-β = ، ۰۰۱/۰ >P) ؛ به طوری که دلبستگی ایمن با هویت معنوی رابطه مثبت و الگوهای دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا با هویت معنوی رابطه منفی داشتند. همچنین والدگری معنوی با هویت معنوی رابطه مثبت و معناداری نشان داد(۵۶۴/۰β = ، ۰۰۱/۰>P). افزون بر این، بین الگوهای دلبستگی و والدگری معنوی نیز رابطه منفی و معناداری مشاهده شد (۷۷۴/۰- =β ، ۰۰۱/۰ >P). نتایج آزمون سوبل نیز نشان داد که والدگری معنوی در رابطه بین الگوهای دلبستگی و هویت معنوی نقش میانجی معناداری ایفا می کند(۴۳۶/۰- =β ، ۰۰۱/۰>P). بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که کیفیت روابط دلبستگی و شیوه های والدگری مبتنی بر معنویت نقش مهمی در شکل گیری و تقویت هویت معنوی نوجوانان دارند و توجه به این عوامل می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات خانواده محور برای ارتقای رشد معنوی نوجوانان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

الگوهای دلبستگی ، والدگری معنوی ، هویت معنوی ، نوجوانان