نقش دزفول به عنوان نمادی از استقامت،ایثار و وحدت ملی در تاریخ ایران

این پژوهش با هدف بررسی نقش شهر دزفول به عنوان نمادی از استقامت، ایثار و وحدت ملی در تاریخ معاصر ایران انجام شده است. دزفول در دوران جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹–۱۳۶۷) یکی از شهرهای اصلی در معرض حملات موشکی و توپخانه ای بود، اما علی رغم شدت تخریب ها و فشارهای روانی جنگ، ساختار اجتماعی آن دچار فروپاشی نشد و این شهر به یکی از برجسته ترین نمونه های تاب آوری اجتماعی در ایران تبدیل شد. مسئله اصلی پژوهش این است که چگونه یک شهر جنگ زده توانسته از سطح یک فضای جغرافیایی آسیب پذیر به یک نماد ملی مقاومت و وحدت اجتماعی ارتقا یابد.روش تحقیق در این مطالعه توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر اسناد کتابخانه ای است و داده ها از منابع معتبر داخلی حوزه دفاع مقدس و مطالعات اجتماعی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که استمرار حضور مردم در شهر، نقش نهادهای اجتماعی مانند خانواده و مسجد، فرهنگ ایثار و باورهای دینی، و همچنین بازنمایی رسانه ای و رسمی از تجربه دزفول، از مهم ترین عوامل شکل گیری و تثبیت هویت مقاومت در این شهر بوده اند. همچنین مشخص شد که این تجربه محلی از طریق فرآیندهای فرهنگی و حافظه جمعی، به سطح ملی ارتقا یافته و به نمادی از وحدت ملی تبدیل شده است.در نهایت، دزفول نه تنها به عنوان یک شهر جنگ زده، بلکه به عنوان یک الگوی تاریخی از پیوند میان تاب آوری اجتماعی، هویت جمعی و انسجام ملی در تاریخ معاصر ایران قابل تحلیل است. این پژوهش نشان می دهد که تجربه زیسته مردم در شرایط بحران می تواند نقش مهمی در شکل گیری سرمایه اجتماعی و بازتولید هویت ملی ایفا کند.کلمات کلیدیدزفول، جنگ ایران و عراق، تاب آوری اجتماعی، ایثار، وحدت ملی، دفاع مقدس، حافظه جمعی، سرمایه اجتماعی، مقاومت شهری