تاثیر یادگیری اجتماعی-هیجانی بر کاهش پرخاشگری و افزایش همدلی در میان دانش آموزان

پرخاشگری و کمبود همدلی از جمله چالش های عمده در نظام های آموزشی هستند که می توانند پیامدهای منفی بلندمدتی برای دانش آموزان و جامعه داشته باشند. یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) به عنوان یک رویکرد علمی-تربیتی، بر توسعه مهارت های خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی و تصمیم گیری مسئولانه تاکید دارد. این مقاله با هدف مرور نظام مند ادبیات و شواهد تجربی پیرامون تاثیر SEL بر کاهش پرخاشگری و افزایش همدلی در میان دانش آموزان تدوین شده است. نتایج نشان می دهد که برنامه های SEL به طور معناداری پرخاشگری فیزیکی و کلامی را کاهش داده و همدلی شناختی و عاطفی را افزایش می دهند. مکانیسم های اصلی این تاثیر شامل بهبود تنظیم هیجانی، تقویت حل مسئله اجتماعی، کاهش سوگیری های شناختی خصمانه و افزایش خودکارآمدی است. شواهد فراتحلیلی حاکی از کاهش ۹ تا ۳۰ درصدی رفتارهای پرخاشگرانه و افزایش ۲۳ تا ۳۵ درصدی مهارت های همدلانه در گروه های آزمایش نسبت به کنترل است. یادگیری اجتماعی-هیجانی یک راهبرد موثر و مبتنی بر شواهد برای کاهش پرخاشگری و افزایش همدلی در مدارس است. اجرای منسجم و پایدار این برنامه ها با حمایت معلمان، والدین و سیاست گذاران می تواند به بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان در بلندمدت منجر شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-هیجانی ، پرخاشگری ، همدلی ، دانش آموزان ، تنظیم هیجانی