بررسی مروری رابطه امید به زندگی و اضطراب مرگ در جمعیت های مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد

مقدمه و هدف: اختلال سوءمصرف مواد فراتر از یک وابستگی فیزیولوژیک، بحرانی است که زیرساخت های وجودی فرد را تحت تاثیر قرار داده و با تضعیف پیوندهای اجتماعی و روانی، سلامت روان را به مخاطره می اندازد. یکی از مولفه های کلیدی که در این جمعیت تحت تاثیر قرار می گیرد، «امید به زندگی» است که می تواند نقش تعیین کننده ای در مدیریت «اضطراب مرگ» داشته باشد. هدف از مطالعه مروری حاضر، تبیین و تحلیل رابطه میان امید به زندگی و اضطراب مرگ در جمعیت های مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد است.روش پژوهش: این مطالعه به روش مرور روایی انجام شده است. با بررسی جامع مقالات و پژوهش های داخلی و خارجی (منتشر شده در پایگاه های معتبر علمی)، شواهد مرتبط با متغیرهای امید به زندگی، اضطراب مرگ و عوامل مرتبط در افراد دارای سوءمصرف مواد استخراج، طبقه بندی و تحلیل گردید.یافته ها: بررسی شواهد نشان داد که رابطه ای معکوس و معنادار میان امید به زندگی و اضطراب مرگ در این جمعیت برقرار است. وابستگی به مواد با ایجاد «مرگ اجتماعی» و فرسایش جسمانی–روانی، امید به زندگی را تخریب کرده و در مقابل، اضطراب مرگ را به عنوان هراسی از نابودی و بی ثمری تشدید می کند. امید به زندگی در این بافت، نه صرفا یک رویکرد خوش بینانه، بلکه نیرویی محافظتی است که به فرد کمک می کند علی رغم دشواری های درمان، برای آینده برنامه ریزی کند و از فشار فاجعه آمیز افکار مرتبط با مرگ بکاهد. همچنین، عواملی نظیر تاب آوری روانی و حمایت اجتماعی، به عنوان تعدیل کننده های مثبت، این رابطه را تقویت کرده و روند بازتوانی را تسهیل می نمایند.نتیجه گیری: نتایج این مرور بیانگر آن است که مداخلات درمانی سوءمصرف مواد نمی توانند صرفا بر قطع مصرف تمرکز کنند. برای دستیابی به بهبودی پایدار و کاهش آسیب پذیری روانی، لازم است پروتکل های درمانی بر «تقویت امید وجودی» و مدیریت اضطراب های مرگ متمرکز شوند. این رویکرد چندوجهی، به احیای شان فردی، بهبود کیفیت زندگی و کاهش احتمال لغزش کمک شایانی خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

: امید به زندگی ، اضطراب مرگ ، اختلال سوءمصرف مواد ، سلامت روان ، بازتوانی.