اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر شفقت بر خودشفقتی و تحمل آشفتگی در دختران دارای رفتارهای خودتخریب گر

هدف پژوهش حاضر بررسی آموزش ذهن آگاهی شفقت محور بر خود شفقتی و تحمل آشفتگی دانش آموزان دختر با رفتارهای خودتخریب گر بود. روش پژوهش حاضر تجربی از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایش و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه نوجوانان دختر متوسطه دوم با رفتارهای خودتخریب گر شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند. فرایند انتخاب نمونه در پژوهش حاضر شامل دو مرحله بود: مرحله اول به شیوه نمونه گیری هدفمند پرسشنامه رفتارهای خودتخریب گر به منظور غربال نوجوانان با رفتارهای خودآسیبی انتخاب شد. و در مرحله بعدی از میان نوجوانان با رفتارهای خودآسیبی ۳۶ نفر (شامل ۱۸ نفر گروه آزمایش و ۱۸ نفر گروه گواه) را به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در ۲ گروه جاگزین شدند. برای جمع آوری داده ها، از پرسشنامه رفتارهای خود آسیبی گراتز (۲۰۰۱)، مقیاس خودشفقتی نف (۲۰۰۳) و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. گروه آزمایش، گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش ذهن آگاهی شفقت محور قرار گرفت و گروه گواه هیچ گونه درمانی دریافت نکرد. داده ها جمع آوری شده با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS-۲۴ تحلیل شدند. نتایج حاکی از آن بود که آموزش ذهن آگاهی شفقت محور سبب بهبود خودشفقتی و بهبود تحمل پریشانی در دانش آموزان با رفتارهای خودتخریب گر شده است. براساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که می توان با استفاده از آموزش تنظیم هیجان سبب بهبود خود شفقتی، تعدیل عواطف و بهبود تحمل پریشانی دانش آموزان دختر با رفتارهای خودتخریب گر شد و این می تواند سبب کاهش روی آوردن به رفتارهای خودتخریب گر در آنان شود.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی شفقت محور ، خودشفقتی ، تحمل آشفتگی ، رفتارهای خودتخریب گر