تاثیر هوش مصنوعی بر خلاقیت و نوآوری در هنرهای تجسمی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 63
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NHLECONF01_11458
تاریخ نمایه سازی: 16 خرداد 1405
چکیده مقاله:
پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر خلاقیت و نوآوری در هنرهای تجسمی انجام شد. ورود هوش مصنوعی به عرصه هنرهای تجسمی در سال های اخیر، تحولی بی سابقه در فرآیند خلق آثار هنری، تعریف نقش هنرمند، و مرزهای سنتی بین هنر و فناوری ایجاد کرده است. ابزارهای نوین مانند مولدهای تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی (دال ئی، میدجرنی، استیبل دیفیوژن) به هنرمندان این امکان را می دهند که با وارد کردن توصیفات متنی، تصاویر بدیع و پیچیده ای تولید کنند که قبلا خلق آنها ساعتها یا روزها زمان می برده است. این فناوری نه تنها سرعت تولید را افزایش داده، بلکه مرزهای تخیل را نیز گسترش داده و سبک ها و ترکیب های جدیدی را پدید آورده است. با این حال، همزمان نگرانی هایی در مورد کاهش خلاقیت انسانی، همگن شدن آثار هنری، نقض حقوق مالکیت فکری، و تهدید شغل هنرمندان سنتی مطرح شده است. در این مطالعه کیفی از نوع تحلیل محتوای جهت دار، با ۲۵ نفر از هنرمندان تجسمی (نقاش، تصویرگر، طراح گرافیک) و متخصصان هوش مصنوعی مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد و دیدگاه های آن ها در مورد فرصت ها و چالش های هوش مصنوعی در هنرهای تجسمی تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که هوش مصنوعی تاثیرات دوسویه بر خلاقیت و نوآوری دارد. از یک سو، هوش مصنوعی با فراهم کردن امکان آزمایش سریع ایده ها (کاهش زمان از ساعتها به چند ثانیه)، ارائه پیشنهادهای غیرمنتظره و فراتر از تخیل هنرمند (به عنوان منبع الهام)، و حذف موانع فنی (امکان خلق آثار توسط افراد بدون مهارت فنی)، خلاقیت را افزایش داده و نوآوری را تسهیل می کند. از سوی دیگر، استفاده صرف از خروجی های هوش مصنوعی بدون بازنگری انسانی، خطر همگن شدن سبک ها و کاهش اصالت آثار را به همراه دارد. همچنین، نگرانی هایی در مورد وابستگی بیش از حد به هوش مصنوعی و تضعیف مهارت های پایه هنری (طراحی، ترکیب بندی، تئوری رنگ) وجود دارد. مهم ترین راهکارهای استفاده خلاقانه و مسئولانه از هوش مصنوعی در هنرهای تجسمی شامل: استفاده از هوش مصنوعی به عنوان «ابزار ایده پردازی» نه «ابزار نهایی سازی»، بازنگری و دستکاری انسانی بر روی خروجی های هوش مصنوعی (حداقل ۵۰ درصد تغییرات)، و آموزش سواد هوش مصنوعی به هنرمندان است. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی نه جایگزین هنرمند، بلکه ابزاری قدرتمند برای گسترش مرزهای خلاقیت است و آینده هنرهای تجسمی در «همکاری انسان و ماشین» رقم خواهد خورد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیه یوسفی
کارشناسی طراحی و الگو سازی لباس و پوشاک، تهران، تهران
سپیده حیدری فردی منفرد
کارشناسی نقاشی، تهران، تهران